ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਸੀ ਇਹ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਨਾਅਰੇ ਹਨ — ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ
ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਉਸ ਦਾ org chart ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਟੰਗੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਪਰਤ ਲੱਭੀ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ideology — ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲਾ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਭਰੋਸਾ ਸੀ — ਸ਼ਾਇਦ ਲੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ।
ਮੈਂ ਬੜੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਯਕੀਨ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਉਸ ਦਾ org chart ਪੜ੍ਹਨ, ਉਸ ਦੇ vision ਅਤੇ mission 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਜਿਹੀ ਵੇਖ ਲੈਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਖ ਕੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ — ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਸਾਲ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਜ਼ਰ... ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ — ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਛੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਫੁੱਲ-ਫੁੱਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ, ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ reports ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ job description ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੱਧਾ-ਸਾਦਾ "ਸੰਸਥਾਗਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ" ਵਾਲੇ ਜੁਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡੂੰਘਾ।
ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਸੰਸਥਾਵਾਂ — ਬਿਲਕੁਲ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ — ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ... ਸਗੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਹਿਣ।
ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੋਹਰੀ ਕੰਪਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ — ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਆਮ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਛੱਡ ਗਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਣਗੌਲਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।
ਮੈਂ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਆਮ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ: design ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਥਾਂਵਾਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ, ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ... ਉਹ ਚੀਜ਼ ਜੋ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਧੁਨਿਕ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਦੇ ਮਾਹੌਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
(ਊਮ... ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਤੱਕ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।)
ਪਰ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੇ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਉਹ ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਉਹ ਲੋਕ ਸਨ।
ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਾਂਝਾ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਬਿਆਨ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਆਮ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਅਸੀਂ teams ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਾਮਯਾਬ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ।
ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੰਜ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇੱਕੋ ਤਾਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਮਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਛੋਕੜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਜਰਬਿਆਂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਫ਼ਰਕਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੋ ਇੰਨੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ।
(ਅਜੀਬ... ਇਹ ਸਾਰਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ?)
ਮੈਂ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਇੰਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਜਾਪਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
(ਕੀ ਇਹ leadership ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ? ਕੰਮ ਦਾ ਮਾਹੌਲ? ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ?)
ਉਸ ਪਲ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ "ਕਾਮਯਾਬ ਸੰਸਥਾਗਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ" ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਕੁਝ ਅਣਦਿਸਦਾ ਸੀ...
ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੀ ਹਸਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕੋ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਪਲ, ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵਾਰ ਟਕਰਾਈ ਸੀ।
Ideology।
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰੀਆਤੀ ਪਦ ਵਾਂਗ ਲਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਆਸਤ, ਫ਼ਲਸਫ਼ੇ, ਜਾਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਗਈ, ਕਦੇ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਵਾਂਗੀ।
ਪਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ideology, ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਡੂੰਘੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਢੰਗ ਨੂੰ ਘੜਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹਸਤੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਢੰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਘੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਸੰਸਥਾਗਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਸੀਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ — ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਵਿੱਚ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਿਕ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ — ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਡੂੰਘੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਅਤੇ ਅਸੂਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਹਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਢਲੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਸ ਸੰਕਲਪ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੁਸਣ ਲੱਗੀ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਗਤ ਵਿਹਾਰ 1950 ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਿਕਸਤ ਹੋਏ।
ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਪਨੀਆਂ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ products ਜਾਂ services 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ ਜੋ ਉਹ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ...
ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਕੀਨ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ — ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਿਉਂਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਮਾਅਨੇ 'ਤੇ ਗ਼ੌਰ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਉਹ Sony ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੀ।
1946 ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਵਿਸ਼ਵ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Masaru Ibuka ਅਤੇ Akio Morita Tokyo ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੰਪਨੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਸਨ — ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਹਿਮ ਚੀਜ਼ ਸੀ: innovation ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਵਿਚਾਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕਿ ਜਪਾਨ ਅਸਾਧਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ products ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ, ਟੀਚਾ ਸਿਰਫ਼ electronics ਵੇਚਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੰਪਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ ਜੋ ਇਸ ਡੂੰਘੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ ਕਿ innovation ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਪਾਨ ਦੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਘੜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਰੀਆ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਸਾਲ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਇੱਕ ਯਕੀਨ ਬਣ ਕੇ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੋਚਣ ਦੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਤੇ ਇੰਜ Sony ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬਣਾਈ ਗਈ...
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਜਿਉਂਦਾ ਅਕਸ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਨੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਯਕੀਨ ਕੀਤਾ — ਫਿਰ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਜਿਉਂਇਆ।
ਕਿਉਂਕਿ ਹਸਤੀਆਂ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕੰਧਾਂ, ਜਾਂ org structures, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ।
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਮਾਅਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ... ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਨਸਾਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ — ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ, ਅਤੇ ਕਦਰਾਂ- ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਘੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅੰਦਰ — ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਲਗਭਗ ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਹਿੱਸਾ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਅਨੇ, ਅਪਣੱਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇਵੇ ਜੋ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਮੈਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਨਸਾਨ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਦੀ ਗਈ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੱਖ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਅਹਿਮ ਨਹੀਂ।
ਉਹੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਜੋ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਲਮੇਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਥਾਮੀ ਬੈਠੇ ਹਨ — ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਬੰਦ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਲੰਮੇ ਅਰਸਿਆਂ ਤੱਕ ਜੜ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇਵੇ।
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰਨ ਲਈ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ... ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਆਦੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਸੰਸਥਾਗਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਇਹ ਦੂਜਾ ਚਿਹਰਾ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਸਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਦਰਾਂ- ਕੀਮਤਾਂ ਬੀਜਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ...
ਸਗੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਵੀ।
ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ!!