Pixar-ல் கலாச்சாரமே படைப்பாற்றலின் உண்மையான காவலனாக இருந்தது

வணிக உலகில், பெரிய நிறுவனங்களின் வெற்றியை நாம் பழக்கமான காரணிகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கப் பழகிவிட்டோம்.

வலுவான strategies… மேம்பட்ட operating models… பிரம்மாண்டமான நிதி வளங்கள்… மற்றும் மிக உயர்ந்த அளவிலான திறனை உறுதிசெய்ய வடிவமைக்கப்பட்ட நிர்வாக அமைப்புகள்.

ஆனால் இந்த எல்லா மாதிரிகளுக்கும் இடையே, தனது வெற்றியை முற்றிலும் வேறுபட்ட வழியில் கட்டியெழுப்ப விரும்பிய ஒரு நிறுவனம் தோன்றியது. உண்மையான போட்டி மேன்மை அமைப்பிலிருந்து தொடங்குவதில்லை… மாறாக மனிதனிலிருந்தே தொடங்குகிறது என்று நம்பிய ஒரு நிறுவனம். Pixar Animation Studios செய்தது அதைத்தான்.

சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், Pixar என்பது ஆரம்பத்தில் மனிதனை மையமாகக் கொண்ட ஒரு கருத்தாகவோ, அல்லது இன்று நாம் அறிந்திருக்கும் வடிவத்தில் படைப்பாற்றலை மையமாகக் கொண்டோ பிறக்கவில்லை. பின்னர் அதனுடன் ஒட்டிக்கொண்ட பிம்பத்திற்கு மாறாக, இந்த நிறுவனத்தின் முதல் கருவம் தூய technology-யின் மீது கட்டப்பட்டிருந்தது: மேம்பட்ட கணினித் தொழில்நுட்பங்கள், digital processing அமைப்புகள், மற்றும் சிக்கலான கணினிப் பொறியியலை நம்பியிருந்த பிரம்மாண்டமான நிறுவனங்களுக்குச் சேவை செய்வதற்காகவே முதலில் வடிவமைக்கப்பட்ட கருவிகள்.

இந்த technology இறுதியில் மனிதனுக்குச் சேவை செய்தாலும், மனித அம்சம் ஒருபோதும் அந்தக் கருத்தின் மையமாக இருந்ததில்லை.

உலகம் அவர்களின் உண்மையான மதிப்பை இன்னும் அறிந்திராத programmers மற்றும் சிந்தனையாளர்களில் ஒருவர் வெளியேறிய போது அந்தக் கதை தொடங்கியது — பின்னர் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப் போகும் அசாதாரண நிலைப்பாட்டுடன் ஒப்பிடுகையில், அன்று இன்னும் ஒரு சாதாரண பெயராக மட்டுமே இருந்த ஒரு மனிதர்: Ed Catmull.

கிட்டத்தட்ட அதே தருணத்தில், தனது சொந்த ஆரம்ப நாட்களில் இருந்த ஒரு முதலீட்டாளரும் தனது நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேறியிருந்தார் — மற்றவர்கள் பார்க்க முடியாததைப் பார்த்தவர். Lucasfilm-ன் உள்ளிருந்து ஒதுக்கிவிடப்பட்ட, அந்த Ed-ன் தலைமையிலான ஒரு சிறிய பிரிவில் முதலீடு செய்ய அவர் அப்போது முடிவெடுத்தார்; ஒரு பெரிய நிறுவனத்திற்குள் தனது இடத்தை இழந்த ஒரு பக்கப் பிரிவைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை என்று அன்று தோன்றிய ஒரு பிரிவு. இங்கே நமது முதலீட்டாளர் Steve Jobs.

சரியாக இங்குதான் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்று உருவாகத் தொடங்கியது. நீண்ட வருடங்களின் உழைப்புக்குப் பிறகு, அந்த அணி Pixar Image Computer என்று அறியப்பட்ட ஒரு உயர் செயல்திறன் கொண்ட கணினியை உருவாக்குவதில் தனது நேரத்தைச் செலவிட்டது — மேம்பட்ட பொறியியல் திறன்களுடன் வடிவமைக்கப்பட்ட, தொழில்நுட்ப ரீதியாகத் தனது காலத்திற்கு முந்தைய ஒரு கருவி…

ஆனால் ஒரு அடிப்படையான பிரச்சினையை அவர்கள் கண்டுகொண்டனர்: அதன் விலை எவ்வளவு உயர்வாக இருந்ததென்றால், பெரிய நிறுவனங்கள் கூட அதில் முதலீடு செய்யத் தயங்கின. தயாரிப்பின் தரம் மற்றும் அதன் பொறியியல் நுட்பம் இருந்தபோதிலும், Pixar விற்க முயன்றதை உள்வாங்கிக்கொள்ள சந்தை இன்னும் தயாராக இல்லை. நெருக்கடி தொடங்கியது.

வருடங்கள் கடந்துகொண்டே இருந்தன… முதலீடுகள் வடிந்துகொண்டே இருந்தன… நிறுவனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிதிச் சரிவின் விளிம்பை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

இரு மனிதர்களும் அமர்ந்து ஒரு strategic முடிவை எடுத்தனர், ஒவ்வொருவரும் உலகை வெவ்வேறு விதமாகப் பார்த்தனர்: சந்தையின் மொழியையும் தப்பிப்பிழைப்பின் மொழியையும் நன்கறிந்த ஒரு வணிகரின் மனதுடன் வந்த Steve Jobs, மற்றும் technology-யிலும் படைப்பாற்றலிலும் தொடரத் தகுந்த ஒரு பொறியியல் திட்டத்தை இன்னும் கண்டுகொண்டிருந்த Ed Catmull.

Technology இனி ஒரே கதையாக இல்லை. படைப்பாற்றல் இனி வெறுமனே ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட கலைத் திறமையாக இல்லை. மாறாக, technology-யின் துல்லியத்திலிருந்தும் மனித கற்பனையின் சுதந்திரத்திலிருந்தும் உருவான ஒரு அரிய மாதிரி உருவாகத் தொடங்கியது.

அது ஒரு அனுபவமாக மாறியது. அந்த முடிவின் முதல் உண்மையான சோதனை உலகிற்குள் வெளிவந்தது: 1995-ல், computer animation-ஐ முழுமையாகப் பயன்படுத்தி தயாரிக்கப்பட்ட வரலாற்றின் முதல் முழுநீள திரைப்படமான Toy Story-ஐ நிறுவனம் வெளியிட்டது.

ஏறக்குறைய $30 million budget கொண்ட ஒரு திரைப்படம்… உலகெங்கிலும் தனது வருவாய் $360 million-ஐ தாண்டிய ஒரு உலகளாவிய வெற்றியாக மாறியது. அதே பாணியில் தொடர் வெற்றிகளின் ஒரு வரிசை பின்தொடர்ந்தது, இறுதியில் உலகின் மிகப்பெரிய பொழுதுபோக்கு நிறுவனங்களில் ஒன்றிடமிருந்து ஒரு கையகப்படுத்தல் வாய்ப்பு வந்தது: Walt Disney. கையகப்படுத்தல் நிறைவேறியது — வருடங்களாக Pixar சாதித்த அசாதாரண வெற்றியின் இயற்கையான நீட்சியாக அன்று தோன்றிய ஒரு படி.

ஆனால் உண்மையான கேள்வியை எழுப்பியது அந்த ஒப்பந்தம் அல்ல. எந்தவொரு பெரிய இணைப்புக்குப் பிறகும் எப்போதும் நிகழ்வதுதான்.

இறுதியில் எந்தக் கலாச்சாரம் வெல்லும்?

தனது வெற்றியை வேறுபட்ட வழியில் கட்டியெழுப்பிய சிறிய நிறுவனத்தின் கலாச்சாரமா… அல்லது வளர்ச்சி மற்றும் வணிக வருவாயின் கணக்குகளால் ஆளப்படும் பெரிய நிறுவனத்தின் கலாச்சாரமா? பதில் வர அதிக நேரம் ஆகவில்லை.

2011-ல், Cars 2, பார்வையாளர்கள் Pixar-ிடமிருந்து பார்க்கப் பழகிய தரத்துடன் ஒப்பிடுகையில், நிறுவனத்தின் வரலாற்றில் முதல் தெளிவான வீழ்ச்சியைக் குறித்தது.

இங்கே Ed Catmull உணர்ந்தார் — பிரச்சினை திரைப்படத்தில் அல்ல, மாறாக மிக ஆழமான ஒன்றில் இருந்தது. ஆரம்பத்திலிருந்தே Pixar-ன் வெற்றியைக் கட்டியெழுப்பிய கலாச்சாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புதிய நிறுவனத்திற்குள் கரைந்துவிட்டிருந்தது. எனவே Catmull முதல் நாளிலிருந்து தான் நம்பிய தத்துவத்தின் இதயத்திற்கு — உறுதியாகவும் திடமாகவும் — திரும்ப முடிவெடுத்தார்: ஒரு நிறுவனம் வழங்கக்கூடிய சிறந்தது பதில்களைத் திணிப்பதல்ல, மாறாக மனங்கள் தாமாகவே அவற்றை அடைய அனுமதிக்கும் ஒரு சூழலை உருவாக்குவதே. அதனால்தான், நீண்ட வருடங்களாக Pixar-ை தனித்துக் காட்டிய மிக முக்கியமான முறையியல்களில் ஒன்றை அவர் மீண்டும் நிலைநிறுத்தினார்: BrainTrust.

படைப்பாளர்களுக்கு விமர்சனம், உரையாடல், மற்றும் அறிவுசார் சவாலுக்கான ஒரு நேர்மையான இடத்தை வழங்குவதன் மீது கட்டப்பட்ட ஒரு முறையியல் — அவர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் எந்த அதிகாரமும் இல்லாமல், அவர்கள் பேசுவதைத் தடுக்கும் எந்த பயமும் இல்லாமல். படைப்பாற்றலை மதிப்பது என்பது அந்த படைப்பை உருவாக்கும் மனதை மட்டும் மதிப்பது அல்ல, மாறாக இறுதியில் அந்த படைப்பைப் பெறப்போகும் மனதையும் மதிப்பதே என்று Pixar நம்பியது.

ஒருவேளை அதுவே நிறுவனத்தின் முழுப் பயணத்திலும் மிக முக்கியமான பாடமாக இருந்திருக்கலாம்: சிந்திக்கவும் — பெறவும் — மனிதனுக்கு சுதந்திரம் அளிக்கும் ஒரு கலாச்சாரத்தை எவ்வாறு கட்டியெழுப்புவது என்பதை அறிந்துகொள்வது.

எனது கேள்வி: Ed Catmull செய்ததைப் போல, ஒரு நிறுவன கலாச்சாரத்தை உருவாக்கவும் அதைக் காக்கவும் துணியும் ஒருவர் இன்று உங்கள் நிறுவனத்தில் இருக்கிறாரா?